این روزها چه سخت می گذرد؟اضطراب شدن و نشدن،بودن و نبودن،ماندن و نماندن!دستی از درون مرا فرو می کشد،که عاقبت چه خواهد شد؟بلیط شانس من در این بخت آزمایی در زمره ی بلیط های برنده است؟!!نمی دانم خدا چه خوابی برایم دیده،نمی دانم.مرا باور می کند یا نه؟به شدت حساس شده ام.کوچکترین زخم زبان ها که به بیراهه ی زبان می روند از درون می شکنندم.خودم روی هر واژه ای که می شنوم رنگ کینه  می زنم رنگ تردید،با من بود؟منظورش من بودم؟در فکرش چه می گذرد؟از درون شکسته ام و فرو پاشیده ام.توی سرم اسب سرکشی جولان می دهد که یک مشت بغض را توی خورجینش مچاله کرده اند،از بس که مانده بوی گند گرفته است.هرچه آدم به عمرم  دیده ام،همه شان در یک لحظه، مثل حشره های موذی توی گوشم ویزویز می کنند.آنها که برجسته تر و توخالی تر بودند در ابعاد بزرگتری، لای علف های هرز،توی مغزم می چرند.نه می بخشم و نه می گذرم و نه انسان را رعایت می کنم وقتی یک مشت گوساله رو به رویم ایستاده اند پشت تریبون حماقتشان شعار می دهند که:انسان را رعایت کن!آه که چه نفرت انگیز است آن زندگی با تمام متعلقاتش که در اوج لذایذ هم جایی برای آدم بودنت نمی گذارد!و نفرت انگیز تر آن که آنچه نباشی که می نمایی سال ها و سال ها و متوهم در باور آن هستی که انسانی!و فاجعه ی آخر آنکه قد علم می نمایی در برابر عوالم انسانی که شرافتش را مثل تو دستاویز بند تنبانش قرار نمی دهد.آه که او چقدر می فهمد !!!!!!!!!! او که تمامی اصول و اصالت اخلاقی را به چراگاه حیوانیتش برده است و لای فضولات عقده هایش به دنبال گوش های بی سر می گردد تا سسفسطه کند،زمین را به آسمان بدوزد. چه کتاب هایی که نخوانده است،کتاب هایی که حتی تلفظ و به خاطر آوردن نامشان برایم صعب و سنگین است اما چه پلید و عاصی بر مدار شرافت انسانی سم بر زمین می کوبد که این منم!من در صف خاطرات دیروز که مثل یک گله گوسفند توی سرم رژه می روند نقش همان چوپان دروغگو را دارم که بارها در یگ گورستان سرد و تاریک خودم را صدا زده ام و به ریش خودم خندیده ام!آنقدر خندیدم که عاقبت دستگیرم شد و یک گانگستر تمام عیار از آب درآمدم که حالا توی هراتفاق وسترنی دوئل می کنم و به ده نرسیده بر می گردم و: بنگ و بنگ!اینجور مواقع حق را به خودم می دهم که خوب یادم نبود به ده نرسیدیم یادم نبود رسمش نبود یادم نبود دیگر!من هرچه را که خیر وصلاحم در ان نباشد یادم نمی آید،آگر بدانی اینطوری زندگی چه شیرین است!اما ایراد کار اینجاست که مغزم خالی نمی شود و خاطرات جایشان را یا به نفرت می دهند و یا به عشق!حالم از این فیلم هندی مغزم، از این صفر وصدها از این سفید و سیاه ها به هم می خورد،هرچه صحنه ها را بازسازی می کنم آخرش این منم که مثل آدم زندگی می کنم زخم می خورم سرم را بالا می گیرم می گذرم و می میرم.با این همه من در این پروسه ی ساخت یافته نقشم را با شما یا ایکس عوض نمی کنم چون انسان بودن استعداد می خواهد حالا می فهمید چرا؟!!درست لحظه ای که استعدادت را کشف می کنی نمی توانی بی تفاوت باشی.من از یک لحظه ی تاریخی با شما حرف می زنم برای همین بود آنها که از من کم استعدادتر بودند به ریشم خندیدند می دانید اصلا تمامی ایده های بزرگ جهان و صاحبان آن ایده ها اولش دست مایه ی خنده بوده اند.من می توانم جای پرسوناژهای وجودیم را با هم عوض کنم و هروقت لازم باشد مثل یگ گربه ملوس باشم یا مثل یک گرگ بی رحم،این همان بود که در زندگی من کم بود و پای زندگیم می لنگید.حالا که استعدادم کشف شده عنانش آسانتر در دستم می چرخد ودرهای زندگیم را به روی هر اتفاق خنده داری گشوده ام.یک لحظه متوقف می شوم گوش هایم را تیز می کنم:آنقدر صدای عرعر و بع بع و واق واق و.... می آید که آدم نمی تواند راحت سرش را زمین بگذارد وقتی تنها صداست که می ماند انگار اصوات هزار سال رسوایی انسان در گوش هایم سوت می زنند.آه که چه تراژدی خنده داری است این جهان...